Հայաստանի իշխող վարչախմբի «խաղաղության օրակարգի» իրական սպառնալիքների մասին Հայկ Տրունյանն այսօր հետևյալ գրառումն է կատարել ֆեյսբուքյան էջում։
Մայիսին Կանադայի վարչապետ Մարկ Քարնիի հետ հանդիպման ժամանակ նախագահ Դոնալդ Թրամփը մեկնաբանեց երկու երկրների միջև ընդհանուր սահմանի կամայական բնույթը: «Մեկը տարիներ առաջ գծել է այդ գիծը՝ պարզապես քանոնով», – նկատեց նա: «Ուղիղ գիծ երկրի գագաթով»:
Այս արտահայտությունը արդյունավետորեն ակնարկում էր նրա վաղեմի մտքերին՝ Կանադան՝ Արևմտյան աշխարհի ամենամեծ երկիրը, ԱՄՆ դաշնակիցը և Ամերիկայում հիմնական խաղացողը, անեքսիայի ենթարկելու մասին:
Մենք ապրում ենք մի դարաշրջանում, երբ աշխարհաքաղաքականությունն այլևս չի հարգում միջազգային վարքագծի որևէ կանոն, և դրա միակ պաշտոնական երաշխավորն ինքն է վերածվում «բռնարարի», ավելի ու ավելի համակրանք արտահայտելով ավտորիտար առաջնորդների նկատմամբ:
Աշխարհը արագորեն սահում է դեպի մի մոդել, որտեղ գերակշռում է միայն ուժը, և եվրոպական արժեքներին, փոխադարձ հարգանքին և խաղաղության պայմանագրերին հղումները դառնում են պարզապես ուրվական հիշողություններ այն բանի մասին, որն այլևս գոյություն չունի:
Խաղաղության պայմանագիր չի կարող լինել, եթե պետությունը չունի ուժեղ ռազմական ուժ, արդյունավետ դիվանագիտություն, բարդ հետախուզություն և իր ազգային շահերի հստակ պատկերացում:
Մեր հարևանն ունի այս ամենը և ճիշտ հասկանում է, թե ինչ է ուզում:
Եթե մենք գիտակցենք այս իրականությունը և խաղաղության հռետորաբանությունն օգտագործենք որպես ժամանակ շահելու գործիք, դա ողջամիտ մոտեցում է։
Բայց եթե մենք անկեղծորեն հավատում ենք մեր հարևանների հետ «ցանկացած գնով խաղաղության» հնարավորությանը, ապա ժամանակն է արթնանալ, նախքան շատ ուշ լինի։